در عدم

چه کسانی ساز شاهین نجفی را کوک کرده اند؟!

لقمان یدالهی — Mon, 14 May 2012 09:37:17 GMT

شاهین نجفی قبل از این ترانه ی جنجالی اش برای من و خیلی های دیگر شناخته شده نبود. و حالا مهمترین دست آورد این ترانه برای خواننده اش این است که در مرکز توجه رسانه ها قرار گرفته. تا جایی که حتی شهرت شاهین نجفی از دیوارهای ضخیم بیوت علما هم عبور کرده و به گوش ایشان هم رسیده که مطمئنا این شهرت کار دستش می دهد. اما چند نکته:

یکم: به نظرم پوستری که برای این ترانه طراحی شده توهین آمیزتر از خود ترانه است. پوستر صراحتا به ساحت مقدس امام هادی (ع) اهانت کرده است. نکته هایی که در آن وجود دارد مثل شکل گنبد و پرچمی که طراحی شده، همه توهین آمیز هستند و قاعدتا گناه طراح این پوستر از جرم شاهین نجفی کمتر نیست.

دوم: خود ترانه هیچ گزاره ای را به امام هادی و امام مهدی (ع) نسبت نمی دهد. یعنی ترانه سرا هیچ شناختی از این دو بزرگوار نداشته و صرفا نام امام دهم و دوازدهم شیعیان را به صورت موتیف در طول ترانه تکرار کرده. در واقع ترانه سرا و خواننده به قصد تمسخر اعتقادات شیعیان این اسامی را در متن ترانه آورده اند. و باید از خودمان بپرسیم که چه کرده ایم که لایق این تمسخر شده ایم؟ وگرنه ساحت مقدس ائمه (ع) نیاز به تقدیس و تطهیر ندارد. کسی که حتی دشمنش هم ستایشش می کند چه نیازی به دفاع امثال من دارد؟

سوم: برعکس ماجرای سلمان رشدی و کشیش تری جونز تا این لحظه هیچ یک از نهادها و سازمان های حکومتی اعلام موضع رسمی نکرده اند و کاملا روشن است که این سکوت از کجا آب می خورد.

اگر در دو مورد قبل به مقدسات توهین شده بود این بار علاوه بر توهین به مقدسات، مسائلی بازگو شده که مدت ها است فضای جامعه ایران را متاثر کرده است. فساد اقتصادی، رشوه خواری، رانت خواری، پول شویی و آن مواردی که در این ترانه به آن اشاره شده فکت هایی است که نمی شود زیرش زد. برای همین احتمالا شرم حضور باعث شده که جای مسئولان بین محکوم کنندگان خالی بماند.

چهارم: لابد این حدیث را شنیده اید که امام حسن عسکری فرموده اند:

تقواى الهى پیشه کنید و مایه زینت ما باشید ، نه مایه سرشکستگى ما. (بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 372)

معمولا این حدیث را در مجالس وعظ می خوانند و به عنوان یک روایت اخلاقی به آن نگاه می شود اما در واقع این حدیث بیشتر از این که اخلاقی باشد سیاسی است. حکومت دینی وقتی کارآمد باشد پیامی جز کارآمدی دین ندارد و در صورت ناکارآمدی حاکمان، چیزی که متهم به ناکارآمدی می شود؛ دین است.

قرار بود مایه ی مباهات باشیم اما باعث فخر و زینت اولیای دین که نشدیم هیچ! در عوض بهانه ای شدیم برای اهانت به ساحت مقدس اهل بیت مطهر. اگر گناهی باشد و جرمی، متهم ردیف آخرش می شود شاهین نجفی.

آقایان توبه کنید؛ شاهین نجفی های دیگری در راه اند.

خدایش بیامرزد

لقمان یدالهی — Fri, 11 May 2012 19:03:31 GMT

امروز خبر درگذشت مردی را شنیدم که سه سال پیش در برنامه عصر طلایی مقابل اش نشسته بودم. پرویز شهریاری چهره ماندگار آموزش ریاضی. همان موقع خاطره جالبی تعریف کرد که نوشتم و با یک عکس توی وبلاگ گذاشتم. از آن عکس خبری نیست و نمی دانم چطور از توی وبلاگ غیبش زده اما مطلبش هست که لینکش را می گذارم.

تا دفع کل فتنه ...

ایستاده با مشت

لقمان یدالهی — Mon, 27 Feb 2012 19:54:22 GMT

1- تجربه ایستادن روی سن در مراسم اسکار احتمالا چیزی شبیه لحظه سکرات موت است. آدم هایی که می روند آن بالا مجبورند در فشرده ترین عبارت ها مهمترین حرفها را بر زبان بیاورند. آدمی مثل فرهادی هم می داند که باید سخنرانیش را از قبل آماده کند و بارها با خودش تمرین کند تا آبروریزی نشود. این مساله از کاغذ چروکی که از جیبش درآورد و سر و تهش را گم کرد کاملا مشخص بود. با این حال یادش نرفت که مردم ایران چشم به او دوخته اند و می دانست که باید قبل از نطق انگلیسی دست و پا شکسته اش مردم ایران را به فارسی خطاب قرار بدهد و آنها را صلح دوست بخواند.

2- خیلی ها انتظار داشتند که فرهادی با به دست گرفتن اسکار ملیتش را فراموش کند و با این حرکت فرهادی دستپاچه شدند و به او تبریک گفتند و از حسادت ها شکوه کردند. مطمئنا تا چند روز آینده سیل تبریک سینماگران ارزشی به سمت فرهادی سرازیر خواهد شد اما عده ای هم بیکار نخواهند نشست.

3- طیف شناسی آنهایی که فیلم اصغر فرهادی و خود اصغر فرهادی را به ضد ایرانی بودن و ... متهم می کنند کار سختی نیست. مخالفان «جدایی» همانهایی هستند که «اخراجی های دهنمکی» را در مقابل «جدایی» قرار می دهند. باز هم اگر بخواهیم دقیقتر نگاه کنیم باید به سال 88 برگردیم و ببینیم چه کسانی از دو قطبی کردن فضای انتخاباتی و دو شقه کردن فضای اجتماعی ایران سود بردند. این فرمولی است که سال ها است در ایران جواب داده و کارکردش را حفظ کرده اما من شخصا نمی توانم نسبتی بین سینمای فرهادی با شلنگ تخته های دهنمکی پیدا کنم. همین قدر می دانم که بعضی ها نمی توانند به تنهایی قد علم کنند و ترجیح می دهند در فضای زنده باد و مرده باد؛ مثل تاک روی شانه و شاخه های دیگران بالا بروند.

4- اسکار فرهادی تا حدی قابل پیش بینی بود و البته اسکار بهترین فیلم خارجی بدون دریافت جایزه فیلمنامه و کارگردانی و یا ... به نظرم خیلی قانع کننده نیست. اما به هر حال سود این اسکار برای سینمای ایران بیشتر از شخص کارگردانش است.

5- در مراسم اسکار، بخشی از فیلم فرهادی را انتخاب کرده بودند که هیچ ویژگی هنری خاصی در آن دیده نمی شد؛ نمایش خودزنی شهاب حسینی بعد از نماهای آرام فیلم های قبلی به شدت تکان دهنده بود. به جرات می توانم بگویم که این صحنه و ترکیب آن با صحنه های فیلم های قبلی اتفاقی نبوده. در مونتاژی که انجام شده بدون شک، خود خودزنی شهاب حسینی موضوعیت داشت. این خودزنی برای ایرانی که نام اسرائیل را قبل از آن برده بودند حامل یک پیام بود. هرچند شیطنت هالیوودیها را نمی شود ندید گرفت اما این شیطنت‌ها را کسی فعلا به پای فرهادی نمی نویسد.

روایت های افکتیو در قرآن کریم

لقمان یدالهی — Thu, 02 Feb 2012 23:32:49 GMT

لینک مطلب در سایت رادیو ایران

اهل رسانه بر این باوراند که مصالح و ابزار رسانه های صوتی مانند رادیو؛ کلام، موسیقی و افکت است. در بررسی قرآن کریم هم می توان ادعا کرد که این سه عنصر در آن لحاظ شده است. هر چند درباره کلام و موسیقی قرآن زیاد گفته و نوشته شده اما بهره گیری از جلوه های صوتی در این کتاب نکته ای است که کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.

واج آرایی در قرآن کریم

وَذَا النُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَیْهِ فَنَادَى فِی الظُّلُمَاتِ أَن لَّا إِلَهَ إِلَّا أَنتَ سُبْحَانَکَ إِنِّی کُنتُ مِنَ الظَّالِمِینَ

و (به یاد آر) ذا النون (صاحب نهنگ، یونس پیامبر) را هنگامى که خشمناک (از میان قوم خود بیرون) رفت، پس گمان کرد که ما هرگز بر او تنگ نخواهیم گرفت، پس (کارش به جایى رسید که) در میان تاریکى‏ها (ى سه‏گانه شب و قعر دریا و شکم نهنگ) ندا درداد که (اى خدا) جز تو معبودى نیست، تو (از هر عیب و نقصى) منزه و پاکى، حقّا که من از ستمکاران بودم.

آیه فوق اشاره دارد به ماجرای یونس پیامبر که به علت آزار و اذیت مردم شهرش ایشان را ترک کرده بود و به همین دلیل دچار تنبیهی الهی شد. خداوند برای بازگرداندن یونس (ع) وی را چهل روز در شکم یک نهنگ عظیم الجثه حبس می کند و فرمان می دهد که او را حفظ کند. یونس (ع) پس از انابه به درگاه خداوند از شکم نهنگ آزاد می شود و به سوی قوم پشیمان خود می رود.

آن چه که در این آیه مورد توجه ما است استفاده مکرر از حروف قریب المخرج ( ظ ، ذ ) است. استاد بهاء الدین خرمشاهی در مقاله ای به این آیه اشاره می کند و تذکر می دهد که تکرار این دو حرف اتفاقی نبوده و بیانگر اصواتی است که یونس پیامبر در قعر دریا در دل نهنگ می شنیده است.از نگاه ایشان این «واج آرایی» و استفاده مکرر این صداها فضای صوتی ای را بازسازی می کند و شنونده را در تجربه حضور در شکم نهنگ سهیم می کند.

تحقیقات جانورشناسان نیز موید این نظریه است چنان که عنوان می کنند که برخی ماهیان بزرگ مانند نهنگ ها و دلفین ها با اصواتی زوزه مانند با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند.

در واقع «واج آرایی» موضوعی شناخته شده در ادبیات است که در تعریف آن می گویند؛ واج آرایی تکرار یک یا چند واج در شعر یا در نثر است، و به گونه‌ای است که نوعی موسیقی درونی را ایجاد می کند و بر تأثیر کلام می افزاید.

وقتی واج‌آرایی بیانگر و یا یادآور صدای خاصی در طبیعت باشد، به آن «نغمه حروف» گفته می‌شود. از نمونه های شعر فارسی که در آن «نغمه حروف» مورد استفاده قرار گرفته می توان به این شعر منوچهری اشاره کرد که در آن واج «خ» و «ز» تکرار شده‌است. واج «خ» یادآور خرد شدن برگ پائیزی درختان در زیر پا است و واج «ز» یادآور زوزه بادهای پاییزی است:

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است باد خنک از جانب خوارزم وزان است

بر بال خیال

قرآن پژوهان دو گروه هستند؛ آن هایی که با فرو رفتن در اقیانوس پرتلاطم قرآن تلاش می کنند تا در ژرفای آن گوهرهای معرفت را بیابند و کسانی که در سفر معنوی خود به این اقیانوس عظیم علاوه بر کسب معرفت، مناظر زیبای آن را به تماشا می نشینند و برای تشنگان وحی نقل میکنند.

قرآن پژوهان اما تا کنون بیشتر درباره جنبه های معقول آن سخن گفته اند. فقها آیات الاحکام را بررسی می کنند، مورخین داستان های عتیقش را، و مفسرین شان نزول آیات را و متکلمین موارد مربوط به توحید و معاد را در آن می جویند. اما قرآن کتابی است که علاوه بر بیان گزاره های معقول دینی، تخیل و احساس مخاطب را هم با خود درگیر می کند. کتابی که 1400 سال پیش از عصر ارتباطات بر محمدبن عبدالله (ص) فرود آمد. برای احساس و خیال مخاطبش همان قدر ارزش قائل شد که برای تعقل او و همان قدر که برای اقناع عقلی برهان می آورد برای خشوع قلبی او هم از هنری مافوق، استفاده می کند. چرا که تخیل و احساس همان چیزی است که راه قلب را به سوی نور الهی می گشاید و ذهن را آماده شنیدن برهان می کند.

در عصر ارتباطات، حالا که رسانه قبله گاه انسان شده، می توانیم بیاموزیم که چگونه می شود از هنر ناب برای انتقال معارف دین استفاده کنیم و چگونه می توانیم با متاثر کردن احساس و خیال مخاطب قلبش را برای شنیدن براهین الهی آماده کنیم.

توهین به اسلام در تیزر رسانه ملی

لقمان یدالهی — Sat, 28 Jan 2012 19:36:45 GMT

یک اتفاق عجیب هر شب در تلویزیون ملی تکرار می شود؛ تیزر یک فرش ماشینی که در وحله اول موضوع خاصی در آن دیده نمی شود.

سناریویی که برای این تیزر نوشته شده سناریوی جالبی است؛ دو مغول که بیننده را به یاد چنگیز می اندازند فرش ایرانی را زده اند زیر بغلشان و به سمت دوربین فرار می کنند. بعد از آن نوبت رومی ها است که فرش ایرانی را به عنوان نماد هنر و فرهنگ ایرانی به تاراج ببرند. دو سرباز رومی که یادآور اسکندر مقدونی هستند حرکت قبل را تکرار می کنند. پلان آخر تیزر هم به اینجا می رسد که مغول ها، رومی ها و سایر دشمنان تاریخی ملت ایرانی در شمایل باستانیشان دور فرش ماشینی حلقه زده اند و خیال کرده اند که این فرش ماشینی مرغوب، یک فرش اصیل دستباف ایرانی است و انگشت حیرت می گزند.

یکی از این دشمنان باستانی، یک عرب دشداشه پوش با لوازم کامل! مثل چفیه و عقال است که پشت به دوربین ایستاده و فرش را برانداز می کند.

"تداعی معانی" این جا به کار می آید. ذهن بیننده به طور خودکار تحلیل می کند که رومی و افغان و مغول و عرب، دشمنان تمدن ایرانی هستند. و چون شمایل باستانی این ملیت ها نمایش داده شده ورود اسلام به ایران با حمله چنگیز و اسکندر و محمود افغان مقایسه می شود. (اگر از لباس های باستانی استفاده نشده بود، می توانستیم آن را به دشمنی فعلی عرب های خلیج فارس حواله کنیم)

تیزرهای تلویزیونی مثل هر محصول رسانه ای دیگری می توانند پیام های هم عرض و کاملا متفاوتی را ارائه کنند. همچنین سازندگان تیزر به دلیل کم بودن زمان پخش تبلیغات تلویزیونی مجبورند با استفاده از نظام نشانه ها و علائم، مفاهیم مطولی را با استفاده از یک تصویر گذرا القاء کنند. شما برای آن که یک موضوع تاریخی را به یک بچه مدرسه ای تفهیم کنید مجبورید تاریخ را روایت کنید و احتمالا برای افراد مسن تر ناچارید صغری کبری بچینید این در حالی است که یک تیزر کوتاه حکم راه میان بر را دارد و معمولا به جای عقل، احساس مخاطب را نشانه می گیرد ... .

ظاهرا هنوز ناظران و مدیران سازمان متوجه این گاف اساسی نشده اند و احتمالا تا صدایش در بیاید این فکر انحرافی همچنان در پربیننده ترین ساعت پخش برنامه از رسانه ملی به صورت رایگان روی آنتن خواهد رفت.

فعلا که شهر شلوغ است و همه درگیر فضای انتخابات مجلس و قیمت دلار و سکه هستند و کسی گوشش به این حرف ها بدهکار نیست. خدا از سر تقصیرات ما بگذرد.

قتل، یقتل، قتلا...

لقمان یدالهی — Thu, 19 Jan 2012 08:50:51 GMT

اگر قاتل از مقتول ارث می بُرد نسل بشر همان روز اول از روی زمین بیخ کن می شد. در این باره توضیح نمی دهم، موضوع بدیهی است. تمام نظام های حقوقی دنیا قاتل را از ارث محروم می کنند. در شریعت اسلامی هم این قاعده پابرجا است. درباره اش حدیث هم داریم.

این مساله جزو امهات حقوق جزا و فقه است و احتمالا جزو مسایلی است که میگویند حفظ بقای نوع بشر به آن وابسته است.

با این همه سریال ثریا بدون توجه به این قاعده ساخته شده و دو ماه آزگار، امر بر آقارضا مشتبه شده که الآن است ثریاخانوم ادعای ارث و میراث کند. ملت هم تحت تاثیر دوربین معلق و فضای غمزده و موهوم، منتظر تصمیم ثریا هستند.

از این که با سریال های خنده دار، اشک مردم را در می آوریم می شود نکته های بدیعی را استخراج کرد. بالاخره این کارها از دست هر کسی بر نمی آید.

--------------------------------

توضیح غیر واضح:

محروم شدن از ارث موقعی است که قتل عمد باشد. بنا براین قبل از اثبات عمدی بودن جرم ثریا کسی نمی تواند او را از ارث محروم کند یا این که او را ذی حق بداند.

اگر عقل نیست؛ منبع لایزال جیب ملت که هست

لقمان یدالهی — Tue, 22 Nov 2011 17:57:42 GMT

طرح پیشفروش نفت خام روی میز رئیس جمهور امضا شده و آماده اجرا است. احتمالا در شرایطی که نفت ایران در بازار جهانی مشتری ندارد، ناچار می شویم سفره هایمان را به جای نان و پنیر از مشتقات نفتی پر کنیم.

اما چرا به جای عبارت «فروش» از عبارت «پیشفروش» استفاده کرده اند؟

قدیم ترها باغدارها پرتقال کالشان را روی درخت به صورت سلف و سلم به دلال میفروختند یا قالی باف ها قبل از این که قالی را از دار بیاورند پایین، پولش از دلال می گرفتند. حکایت «پیشفروش نفت» هم این است که نفت قبل از استخراج و استحصال همان جا زیر زمین به مردم فروخته می شود.

واضح است که نفت خام نه اجاق ایرانی جماعت را روشن و نه باک خودروش را پر می کند. اصلا نفت خام را تا حالا کی داده و کی گرفته! در شرایطی که بانک های دولتی از مدیریت منابع مالی مردم عاجز مانده اند طرح «پیشفروش نفت خام» بهانه ای است برای جلب سرمایه های مردم و جمع آوری پول های سرگردان و راکد.

دولت در این طرح پول سرگردان مردم را نه در مسیر تولید بلکه در مسیر مصرف به جریان خواهد انداخت. این سرمایه ها برای تامین هزینه های جاری بدنه سنگین دولت جمع آوری می شود تا کسری بودجه ناشی از سو’ مدیریت ها و حیف و میل ها جبران شود.

در یک کلام می شود گفت دولت دهم به بهانه پیشفروش نفت اوراق قرضه را بین مردم توزیع می کند.

طبیعی است که هیچ دولتی حاضر نیست ورشکستگی خود را اعلام کند پس چه بهتر که به بهانه بردن نفت بر سر سفره خلایق، هزینه های اداره کشور را از مردم استقراض کنند.

ضمن آن که با فروش نفت خام به مردم (به قیمت بازار جهانی) قیمت حامل های انرژی در ایران با بازارهای جهانی یک کاسه می شود و در فاصله کوتاهی سهامداران شرکت ملی نفت! باید نفت ملی را به قیمت جهانی ابتیاع کنند. اصلاح می کنم: سهامداران بشکه های خالی نفت.

چین و ترکیه و پاکستان اگر زیر قراردادشان زدند و قراردادشان را، یکطرفه فسخ کردند چیزی نیست. در عوض یونان ورشکسته شد تا نفت ایران را نسیه ببرد.

فرمودند ان مع العسر یسری؛ تا یونان بدهی هایش را به ایران تادیه کند دولت می تواند از جیب ملت ارتزاق کند تا هنوز ته این کاسه چیزی برای لیسیدن هست.

تتمه:

خبر آمد که امروز هر یک از کارمندان شرکت نفت مالک چهار بشکه نفت خام شدند. ظاهرا پول این چهار بشکه از حقوق سر برج این کارمندان کسر شده است.

و امروز اعلام شد که گاز هم پیش فروش می شود باید منتظر بمانیم و ببینیم چه اقلام مادی یا معنوی دیگری به سبد پیشفروش ها اضافه می شوند.

محبوب قلب عرب ها

لقمان یدالهی — Sun, 18 Sep 2011 08:02:02 GMT

عرب ها هرچند فیلم سازهای خوبی مثل عمر نعیم دارند اما اصلا صاحب سینما نیستند (نه این که ما هستیم!) سینمای عربی از سینمای هند و ترکیه که رو به قد کشیدن و به بار نشستن گذاشته اند، ضعیف تر است. حتی ذائقه عرب ها هم مثل سینمایشان ضعیف است. یا بهتر است در مقام مقایسه بگوییم که سطح سلیقه سینمایی عرب ها از سطح انتظار تماشاگران ترک و هندی و ایرانی پایین تر است. در ایران هر فیلمساز و بازیگری را داخل آدم حساب نمی کنند اما عرب ها نگاه خاصی به بازیگران ایرانی پیدا کرده اند.

همین بود که وقتی سریال پر اشکال و ایراد یوزارسیف از تلویزیون ایران پخش می شد همه عرب ها عاشقش شدند اما بچه مدرسه ای ها در ایران هر جمعه به قصد گاف گرفتن از فیلم پای تلویزیون می نشستند.

اصلن همان قدر که پیرمردهای ما از بازی استیو مک کوین و گرگوری پک لذت می برند و جوان هایمان با برد پیت و جانی دپ حال می کنند، در کشورهای عربی هم بازی بازیگران ایرانی تحسین می شود.

اخیرا هم مهناز افشار و حامد بهداد مورد توجه عرب ها قرارگرفته اند. برای فهمیدن این مساله نیازی به مراجعه به آمارهای رسمی رسانه ملی و مراکز افکار سنجی نیست. سایت alexa نشان می دهد که اسم این دو نفر در ifilm.com بیشتر از بقیه بازیگرها سرچ شده و ظاهرا عرب ها دوست دارند به اطلاعات بیشتری از این دو بازیگر دست پیدا کنند. قبل از این «حمید فرخنجاد» در بین عربها محبوب قلبها بود که حالا جایش را به مهناز افشار داده.

مهم نیست کدام بازیگر ایرانی در خارج از مرزها مورد توجه قرار گرفته اما این که آی فیلم در خارج از ایران دست به ذائقه سازی زده قدری عجیب است و برای ما که به کم قانع ایم، تحسین برانگیز.

داگویل؛ داستان نابودی یک سگدانی

لقمان یدالهی — Fri, 12 Aug 2011 18:26:37 GMT

فیلم ها یک تاریخ اکران دارند که هیچ وقت تکرار نمی شود و یک تاریخ پیدایش. تاریخ پیدایش معمولا شخصی تر از آن است که کهنه بشود و قابل تکرار نباشد.

فیلم داگویل اثر لارس فن تریر از آن فیلم هایی است که تاریخ اکرانش مربوط می شود به 8 سال قبل اما تاریخ پیدایش آن برای من به دو- سه روز قبل برمی گردد.

از آن جایی که احتمالا من آخرین نوع بشر هستم که این فیلم را دیده ام ترجیح می دهم زیاد درباره داستانش ننویسم. شکلمان نوشته ام هم هیچ شباهتی به نقد ندارد. توضیح دیگری ندارم...

- گریس دختر یک گنگستر خطرناک است و در حالی که از دست آدمکشهای پدرش فراری است مورد تعقیب پلیس قرار گرفته است. گریس به داگویل پناهنده می شود و مردم این روستا در ازای پنهان کردن دختر از او بیگاری می کشند. گریس مجبور است در طول روز به مردم خدمات مختلفی ارائه کند. نگهداری از فرزندان و بیماران، نگهداری از سالمندان و نظافت خانه ها، کار در مزارع و باغات و ... این در شرایطی است که هر روز شرایط برای گریس سخت تر و مردم داگویل حریص تر می شوند.

- او در قبال کمک هایی که به مردم بینوا می کند از مراحل اخلاقی مختلفی عبور می کند. هفت مجسمه ای که گریس در طاقچه ی اتاقش نگهداری می کند نشانه هفت گناه کبیره مسیحی است که گریس با کمک کردن به مردم از آنها پالایش می شود.

- شبی که زنان ده به خانه گریس حمله می کنند و به اتهام اغفال مردان داگویل او را مورد آزار و اذیت قرار می دهند تمام این مجسمه ها را یک به یک جلو گریس می شکنند و از همان لحظه کینه و غضب و ... در وجود او زنده می شود و گریس در سکانس پایانی از پدرش می خواهد که تمام مردم روستا را قتل عام کند.

- داستان داگویل شباهت هایی با ماجرای گناه ازلی مسیحی دارد. آن جا آدم و حوا به دلیل خوردن یک سیب بهشتی از بهشت رانده شدند و اینجا جامعه روستایی داگویل به دلیل سوء استفاده از فداکاری های گریس از روی زمین محو می شوند.

- سکانس نمادین پنهان شدن دختر در کامیون حمل سیب اشاره ای است به محتوای بند قبل. و در حالی که دختر در کامیون حمل سیب پنهان شده تا از دست مردم روستا فرار کند توسط راننده کامیون مورد تجاوز قرار می گیرد و دوباره به روستا بازگردانده می شود.

- داگویل داستان علاقه نوع بشر به برده داری و بهره کشی از همنوعانش است. داستان یک جامعه بدوی و روستایی که در آن ضعیف، ضعیف تر را استثمار می کند.

دنبال تحلیل و استنتاج نیستم که!

لقمان یدالهی — Fri, 08 Jul 2011 19:29:55 GMT

دنبال تحلیل و استنتاج نیستم اما چرا مردم در ازای بانک های دولتی، صندوق های قرض الحسنه راه انداختند؟ چرا در ازای کمیته امداد دولتی، موسسه های خیریه تاسیس کردند؟ چرا در ازای رسانه دولتی، وبلاگ ها و سایت های خصوصی علم کردند؟ چرا در ازای قوه ی قضا، بازداشتگاه ها و کمپهای خصوصی ایجاد کردند؟ از همه مهم تر چرا در ازای مساجد دولتی، حسینیه و هیات را بنا کردند و منبر آخوند محل را بردند توی خانه خودشان؟

دنبال تحلیل و استنتاج نیستم اما می توانید به جای عبارت "در ازای" بخوانید "در مقابل".

زیاد هستند مردمی که پول نفت را سر سفره های افطار مساجد ببینند لقمه از گلویشان پایین نمیرود و اگر رویت را برگردانی انگشت می زنند ته حلق تا گوشت نشود به تن و اندامشان. خودشان عشق می کنند پول را مستقیم دست نیازمند بدهند و ذوق می کنند اعتبارشان را برای صندوق قرض الحسنه بی وجودی خرج کنند که بی منت گره از بخت سیاه بختان باز می کند و نفس می کشند وقتی امنیت زن و بچه و بچه محلشان را خودشان تامین می کنند تا شش ماه آزگار منت دربان و داروغه و گزمه نکشند و ... .

جواب این سوال ها ناکارآمدی دولت و بی اعتمادی رعیت نیست. دنبال تحلیل و استنتاج نیستم که!